Ooit, het is inmiddels meer dan 10 jaar geleden zijn, werkten Theo Logtenberg en ik toevallig samen en hij maakte me attent op het bestaan van de NVRB. Ik werkte op dat moment als manager Veiligheid en Milieu bij een farmaceutisch bedrijf en werd geconfronteerd met redelijk unieke problemen op het gebied van risicomanagement. Min of meer bij toeval kwam ik dus bij de NVRB: ik had nog nooit van de vereniging gehoord en dat zou wel zo gebleven zijn. De NVRB is, als ik rondvraag, nog steeds een klein en select gezelschap dat in ‘veiligheidsland’ nauwelijks bekend is.

Mijn ‘roots’ liggen in de scheepvaart. Na enige jaren als scheepswerktuigkundige te hebben rondgezworven over de wereld, kwam ik eind jaren tachtig in aanraking met de veiligheidskunde en ben sindsdien nooit meer uit die hoek vertrokken. Inmiddels werk ik al weer 10 jaar als consultant voor ModuSpec BV, een wereldwijd opererend adviesbureau voor de olie- en gasindustrie. Eén van de redenen om bij dit bedrijf, dat groot geworden is in het inspecteren van boorinstallaties, te gaan werken, was de wens van de bedrijfsleiding om ‘risk management’ op te nemen in het dienstenpakket. Een vooruitziende blik…

Mijn ervaring met het opzetten van managementsystemen, een technische en veiligheidskundige opleiding, mijn streven naar praktische en degelijke oplossingen en ‘denken in risico’s’ waren blijkbaar aspecten die bij klanten aanslaan en me, min of meer bij toeval, een rol als consultant brachten.

Wat is nu de rol van de NVRB in mijn werk? De olie- en gasindustrie, en dan specifiek de boormaatschappijen die met exploratie en winning te maken hebben, is complex. Complex in de zin dat de risico’s min of meer gelijk zijn, maar de bedrijven die deze risico's moeten managen zeer sterk verschillen: van een klein boorbedrijf met een beperkt aantal installaties in de binnenlanden van Afrika, tot multinationals met high-tech boorschepen in Golf van Mexico.

De eisen met betrekking tot risicomanagement van onze klanten variëren dus sterk. De ene klant wenst gedetailleerde QRA’s en wil niet slechts veiligheids- en milieurisico’s beheersen maar dat geïntegreerd aanpakken in combinatie met asset- en onderhoudsmanagement. Andere klanten worstelen nog met het beheersen van werkplek risico’s en staan pas aan het begin van een geïntegreerde aanpak. De toegevoegde waarde van de NVRB is, dat de vereniging mij zicht biedt op de state-of-the-art van risicomanagement en bedrijfszekerheid.

Concepten zoals ‘Resilience’ en ‘High Reliability Organizations’ zijn bekend geworden via de NVRB. Jammer genoeg kan ik slechts weinig bijeenkomsten bezoeken vanwege mijn drukke programma dat vaak op het laatste moment wordt gewijzigd. De Nieuwsbrief en website geven echter voldoende informatie om goed op de hoogte te blijven. Soms kan ik andere collega’s interesseren om bijvoorbeeld lezingen te bezoeken en zo is de vereniging een waardevolle bron van kennis.

De industrie waarin ik werk gaat de komende jaren sterk veranderen. Het incident in 2010 in de Golf van Mexico met de ‘Deepwater Horizon’ zal eenzelfde impact hebben als de ramp met de ‘Piper Alpha’ in 1988. Nieuwe technieken, nieuwe risicomanagement filosofieën, nieuwe ‘step changes’, er breekt een spannende tijd aan waarin we nieuwe ideeën in de praktijk kunnen beproeven.

Ik hoop dat de vereniging de betrouwbare bron van informatie blijft: misschien ben ik meer een ‘nemer’ dan een ‘gever’, maar dat heeft ook te maken met toeval dat soms bepaalt waar klanten me willen zien. Toeval dat trouwens ook bepaalde dat ik De Pen mocht hanteren. Een goede zet om mee af te sluiten: de volgende schrijver wordt ook ‘at random’ gekozen.