Tijdens mijn vakantie werd ik gevraagd door een collega (Ben Rijneveld) of ik de pen wilde oppakken. Dat vond ik best leuk. Laat ik me eerst eens voorstellen.

In 1997 heb ik mijn studie Civiele Techniek aan de TU Delft afgerond. Ik ben afgestudeerd in de effecten van gasvorming op het consolidatiegedrag van slib. In die tijd werden grote baggerdepots aangelegd vanwege een groot overschot aan baggerspecie. Bernadette Wichman was mijn afstudeerbegeleider. Zij is op de beschrijving en voorspelling van het consolidatiegedrag gepromoveerd. Ik heb onderzoek gedaan naar de gevoeligheid van het model.

Na mijn studie Civiele Techniek ben ik als adviseur bij Fugro Ingenieursbureau B.V. gaan werken. Ik werkte bij de Adviesafdeling Waterbouw. In die tijd was er veel toetswerk van primaire waterkeringen. Deze toetsen werden destijds nog uitgevoerd volgens de ‘groene versie’ van het LTV (de voorloper van het huidige VTV). Bij Fugro werkten we in samenwerking met Grondmechanica Delft (nu Deltares) aan de opstelling van een groot aantal richtlijnen van de TAW (nu ENW). Vanaf de eerste werkdag kwam ik in aanraking met probabilistische rekentechnieken. De dijk Hoorn-Enkhuizen was volgens de gedetailleerde toets afgekeurd en moest geavanceerd getoetst worden. Daarvoor werden de belastingen, die de kering in het verleden (toen de Zuiderzee nog open was) vergeleken met de toetsnorm. Echter dit was niet eenvoudig. De geometrie in 1916 was anders dan de huidige en ook de belasting was niet met zekerheid vastgesteld (zowel qua duur als ‘vorm’). Om dit objectief te kunnen beoordelen heb ik probabilistische berekeningen gemaakt. Nu jaren later wordt dit dijkvak versterkt en begeleiden adviseurs van Fugro deze versterking.

In 2002 werd ik projectleider. Daarbij bleef ik echter een inhoudelijke rol houden in projecten. Mijn voorkeur hadden complexe multidisciplinaire projecten, waar risico-analyses voor nodig waren. Zo heb ik een project geleid, waarbij Fugro moest aantonen dat een datacenter met kans lager dan 1/2000 per jaar kon overstromen. Dit datacenter stond echter in een kelder (buitendijks) en de kelderwanden waren ‘geperforeerd’ als gevolg van de aanleg van kabelverbindingen. Kennis van alleen waterbouw en hydrologie was hiervoor niet genoeg. We hebben het gebouw compleet in kaart gebracht met landmeters, zodat iedere kabeldoorvoer is vastgelegd. Vervolgens zijn we gaan kijken bij welke waterstand (gekoppeld aan een kans van voorkomen) welke opening als eerste lekkage kon geven. Daarna is beschouwd hoeveel debiet zo’n opening kan geven en hoeveel bergend vermogen de kelder had. Uiteindelijk was de conclusie dat de kans op inundatie acceptabel was met een aantal kleine bouwkundige aanpassingen. Overigens was de kans op inundatie door leidingbreuk in het gebouw nog het grootst (de zogenaamde loodgietersnorm).

Nu ben ik clusterhoofd van het cluster Waterbouw van Fugro. Ik gebruik nu de risicoanalyses ook meer bedrijfsmatig (bijvoorbeeld in aanbestedingen en beleid).